Pilateslessen geven, en daarover een blog bijhouden. Dat moet toch niet zo moeilijk zijn dacht ik. Inmiddels geef ik zo veel Pilateslessen per week, dat het lesgeven wel met twee vingers in mijn neus gaat.

Wanneer ik aan mijn computer ga zitten, dan merk ik dat het schrijven ook vanzelf gaat. Maar nu komt het probleem. De pilateslessen zijn op een vast tijdstip. Iedere maandagochtend, maandagavond, dinsdagochtend, woensdag- en donderdagavond. Hiervoor moet ik naar de sportschool, mensen staan op mij te wachten. Als ik er niet zou zijn, zou dat heel raar zijn. Ik moet ook zeggen dat ik in de 7 jaar bij Ames, de sportschool waar ik les geef, zelden ziek ben geweest, of mezelf af heb gemeld. Ja met carnaval, en met vakanties, maar verder ben ik niet snel afwezig.

Waarom niet, nou gewoon omdat t naast mijn werk ook mijn hobby is, en ik het altijd enorm leuk vind om les te geven. Het is mijn passie, en dan ga je van je passie je beroep maken. Super gaaf toch. Om mensen in je lessen te krijgen, en bekendheid te krijgen, is het dan verstandig om Facebook en Instagram te hebben. Daarmee bereik je heel veel mensen, en bouw je een klantenkring op.

Inmiddels heb ik me de laatste jaren behoorlijk verdiept in het verhaal facebook, en probeer ik sinds kort ook meer over Instagram te weten te komen. Maar om je te onderscheiden, is het handig om nuttige informatie te delen, of om iets van jezelf bloot te geven. Dat heb ik geleerd de laatste jaren. Daarom dacht ik: Bloggen…. Dat kan ik wel…. En ja, het klopt, ik schrijf zonder blikken of blozen honderden woorden op papier, ……wanneer ik aan de computer zit.

Maar nu komt het….. je moet er wel aan gaan zitten……. En dat is nou juist het probleem. Zitten! Er zijn namelijk altijd nog honderd andere dingen die eerst gedaan moeten worden voordat ik mijn laptop opensla, tenminste dat denk ik.

Ten eerste moeten er vaak nog boodschappen gedaan worden, thuis gekomen staat de ontbijttafel nog altijd op, ik ga namelijk tegelijk met de kids van huis, ik breng ze naar school en fiets daarna door naar de sportschool. Dus, de ontbijttafel, dan komt nog de rest van het huishouden, wassen, poetsen, strijken e.d., ondertussen kids uit school halen, even eten, er staat weer een gedekte tafel die opgeruimd moet worden, kids weer naar school, verder met poetsen, wassen, strijken etc. Oh het is alweer 3 uur, kids uit school, afspreken. Aangezien ik 3 kinderen heb, is er altijd wel 1 van de 3 die thuis wil afspreken, dus nog geen tijd om even te gaan zitten en een blog te schrijven, dan eten koken, eten en weer op naar de sportschool. Nog geen woord op papier ondertussen…..

Dinsdag hetzelfde verhaal…… Op woensdag en donderdag en 1 keer in de twee weken op vrijdag werk ik op school. En dan is het weekend, en dan gaat deze achtbaan gewoon door hoor in een gezin met drie kinderen, en een moeder die niet zo goed kan plannen en soms een klein beetje chaotisch is. (mensen die mij kennen weten dat dat een understatement is…, maar dat terzijde).

Het is nu ook echt niet zo dat ik tussendoor geen enkel moment heb om even te gaan zitten schrijven, maar ik doe het vaak gewoon niet….

Vandaag is het een keer wel gelukt. Hoe lang ik over dit stukje heb gedaan? 20 minuten? Dus dat is echt niet het probleem, je moet het gewoon even doen. Zoals alles wat je wilt bereiken gewoon even doen is. Verandering is doen zeggen ze, dus doe het maar gewoon ff.
Bij deze! weer een blog klaar!

En voor de werkende moeders, die dit herkennen. Tips zijn welkom!